i PAMIĘTAJ, że możemy CI w tym POMÓC
W wielu realizowanych obecnie budynkach jednorodzinnych poddasza projektowane są jako użytkowe, stanowiąc pełnowartościową kondygnację mieszkalną. Do celów mieszkalnych adaptuje się również przy okazji prac remontowych nieużywane dotychczas strychy starych domów.
Taki sposób przeznaczenia i wykorzystania poddasza wymaga zapewnienia odpowiedniej izolacji cieplnej i przeciwwilgociowej, w postaci warstw ułożonych pod zewnętrznym pokryciem dachowym.
Trochę fizyki Zjawiska fizyczne, jakie mogą wystąpić w obrębie ocieplonego dachu, różnią się od tych, które są charakterystyczne dla ścian budynku, jego powierzchnia jest bowiem narażona na znacznie większe zmiany temperatury, obciążenie śniegiem czy bezpośrednie oddziaływanie deszczu. Do czynników, które mogą wpływać na problemy dachu ocieplanego, należą:
przecieki poszycia dachowego w wyniku jego nieszczelności lub zawiewania śniegu, kondensacja pary wodnej na wewnętrznej stronie pokrycia dachowego, dyfuzja pary wodnej z wnętrza pomieszczeń, odparowywanie wilgoci pod nagrzanym pokryciem. Przecieki i zawiewanie śniegu, to zjawiska charakterystyczne dla znacznej części pokryć dachowych, gdyż większość z nich z założenia nie stanowi idealnie szczelnej przegrody. Na złączach dachówek i blach profilowanych występują mikroprzecieki, kiedy silny wiatr wtłacza pod pokrycie krople deszczu lub pył śnieżny. Nie stanowi to jednak zagrożenia dla dachu, gdyż wilgoć szybko odparowuje, nie powodując żadnych szkód.
Gdy gwałtownie obniży się temperatura otoczenia, na spodzie pokryć (zwłaszcza blaszanych) może również wykraplać się para wodna. Powstałe krople wody spływają wówczas w kierunku okapu lub pojedynczo skapują na położoną niżej przegrodę poziomą. W skrajnych sytuacjach – jeśli nie zagwarantuje się możliwości spłynięcia wody i jej odparowania – może dochodzić do zawilgocenia elementów budowlanych.
Dyfuzja i kondensacja pary wodnej w warstwach dachu ocieplonego może wystąpić w sytuacji, gdy paroprzepuszczalność warstwy zewnętrznej będzie niższa, niż warstwy ułożonej od wewnątrz, przy czym jednocześnie nastąpi schłodzenie przenikającej pary wodnej.
Może się to zdarzyć, jeśli dach został wykonany nieprawidłowo – np. warstwa przykrytego papą deskowania styka się bezpośrednio z ociepleniem, a od strony wewnętrznej nie ułożono folii paroszczelnej lub zrobiono to niestarannie.
Kondensacja pary wodnej powoduje wtedy zawilgocenie samego ocieplenia (obniżając w efekcie jego własności ciepłochronne), a także – co bardziej niebezpieczne – zawilgocenie drewnianej konstrukcji dachowej, które może stać się przyczyną rozwoju niszczących drewno grzybów.
Silne nagrzanie dachu z zawilgoconymi, ułożonymi niżej warstwami wywołuje natomiast intensywne parowanie, a powstała w ten sposób para wodna – jeśli nie znajdzie ujścia na zewnątrz – przenika w głąb warstw dachowych, gdzie ulega wtórnej kondensacji na chłodniejszych wewnętrznych elementach dachu. Prowadzi to do wzrostu wilgotności powietrza na poddaszu, lub też – jeśli ułożono folię paroszczelną – stwarza idealne warunki rozwoju grzybom.
Wentylacja Analizując powyższe zjawiska, można stwierdzić, że zasadnicze znaczenie dla uniknięcia kłopotów z dachem ocieplanym ma zapewnienie skutecznej wentylacji pod pokryciem. Tylko wentylacja umożliwi bowiem szybkie odprowadzenie przenikającej tu różnymi drogami wilgoci. Zawsze zatem należy przestrzegać zasady utworzenia pustki wentylacyjnej pod wszelkimi warstwami o znikomej paroprzepuszczalności, takimi jak np. pełne poszycia z desek, warstwy papy czy folie o niskiej paroprzepuszczalności.
By zapewnić skuteczną wentylację, trzeba umożliwić przepływ powietrza w wentylowanej przestrzeni. W przypadku dachów stromych nie jest to trudne, gdyż występuje tu naturalny ciąg powietrza wywołany wiatrem, różnicą wysokości okapu i kalenicy, a także nagrzewaniem pokrycia. By uzyskać pożądany efekt, wystarczy więc pod okapem oraz w kalenicy pozostawić szczeliny wentylacyjne.
Przekrój przez kalenicę – konstrukcja, warstwy izolacji i pokrycie dachowe Sposób montażu izolacji w pobliżu okapu dachu nad poddaszem użytkowym
Istnieją jednak przypadki, w których szczeliny takie, umiejscowione na końcu połaci dachowej, nie gwarantują dostatecznej wentylacji. Należą do nich dachy o małym kącie nachylenia (poniżej 30°) lub długich krokwiach (ponad 10 m), a także – z licznymi oknami połaciowymi. Wymagają one zamontowania dodatkowej wentylacji połaciowej w postaci dachówek lub kominków wentylacyjnych. Ich liczbę oraz rozmieszczenie powinien określić projektant pokrycia dachowego.
Ocieplenie dachu Jako warstwę izolacji termicznej przy ocieplaniu połaci dachowej stosuje się z reguły maty z wełny szklanej lub mineralnej, charakteryzujące się dużą sprężystością włókien i małym ciężarem objętościowym (12-15 kg/m3). Inne materiały ociepleniowe – jak np. styropian – nie mają tak korzystnych własności i wykorzystywane są sporadycznie.
Minimalna grubość ocieplenia to w naszych warunkach klimatycznych 15 cm, co odpowiada wysokości najczęściej stosowanych krokwi – w tym wypadku ocieplenie dachu zmieścimy między nimi bez problemu. Oczywiście, jeśli krokwie są wyższe, układamy odpowiednio grubszą warstwę izolacji.
Jeśli zależy nam na skuteczniejszym ociepleniu poddasza, a ogranicza nas wysokość krokwi, układamy ocieplenie dwuwarstwowe, mocując dodatkową warstwę pod krokwiami. Wykonujemy to w następujący sposób: po ułożeniu izolacji podstawowej mocujemy do krokwi na podkładkach bądź uchwytach ruszt drewniany lub metalowy grubości odpowiadającej dodatkowej izolacji. Przestrzeń pod rusztem wypełniamy następnie wełną mineralną. Wygodne w montażu będzie wykonanie rusztu z metalowych profili sufitowych, mocowanych za pomocą uchwytów elastycznych. W tym przypadku najpierw przykręcamy do krokwi uchwyty w rozstawie co 50 cm, a następnie „nadziewamy” na nie matę z wełny mineralnej, po czym przykręcamy do uchwytów profile rusztu. Na ich zewnętrznej powierzchni przyklejamy taśmę dwustronnie przylepną, która później zostanie wykorzystana do zamocowania folii paroszczelnej. Wełna szklana mocowana pomiędzy krokwiami powinna być przycięta na szerokość o ok. 2 cm większą, niż rozstaw krokwi. Ponieważ do ocieplenia wykorzystuje się najczęściej wełnę z rolki, wygodniej będzie przyciąć ją na odpowiedni wymiar, gdy jest jeszcze zwinięta i sprasowana. Choć wełna między krokwiami powinna w zasadzie utrzymywać się sama, bez dodatkowego mocowania, często jednak wypada, utrudniając prowadzenie prac. Łatwo temu zaradzić, mocując do spodu krokwi za pomocą zszywek czy gwoździ zygzakowo rozciągnięty sznurek lub drut. Jeżeli układane ocieplenie dachu ma stykać się bezpośrednio z folią wstępnego krycia, nie wolno nadmiernie go dociskać, gdyż może to spowodować wybrzuszenie folii i zetknięcie jej z pokryciem dachowym. Zaburzy to proces wentylacji przestrzeni podpokryciowej, a w przypadku np. pokryć z blachy może doprowadzić do uszkodzenia folii na skutek jej przegrzania. Jeżeli jako izolacji ocieplenia od zewnątrz użyjemy folii o niskiej paroprzepuszczalności, musimy koniecznie pamiętać o pozostawieniu pomiędzy nią a warstwą wełny szczeliny wentylacyjnej. Folie paroszczelne Konieczność stosowania folii paroszczelnej przy izolowaniu połaci dachowych wynika z możliwości kondensacji pary wodnej w warstwie ocieplającej. Wprawdzie jeśli od zewnątrz ułożono folię o wysokiej paroprzepuszczalności, a w pomieszczeniach utrzymuje się prawidłowa wilgotność powietrza, zjawisko takie jest mało prawdopodobne, jednak na wypadek zaistnienia niesprzyjających warunków, powinno się założyć folię paroszczelną, która ochroni izolację, a przede wszystkim konstrukcję dachu przed zawilgoceniem. Za folie paroszczelne uważa się takie, których współczynnik Sd przekracza 100 m. Montuje się je do wewnętrznej strony ocieplenia, przybijając zszywkami do rusztu drewnianego pod pokrycie z płyt gipsowo-kartonowych lub boazerii, albo przyklejając do rusztu metalowego samoprzylepną taśmą dwustronną. Mocowanie folii powinno wypadać w miejscu połączenia poszczególnych pasów na zakład szerokości ok. 5 cm. W przypadku uszkodzenia, na przecięciu folii należy przykleić pasek taśmy samoprzylepnej. Cezary Jankowski
Oferujemy kompleksowe usługi związane z ocieplaniem budynków.
Na czym to wszystko polega i z czym jest to związane można się zapoznać w poniższym tekście.
I. Projekt
W rozpatrywanych przypadkach, częstym zarzutem stawianym dokumentacji projektowej ocieplenia ścian, która powinna zawierać opis rodzaju, zakresu i sposobu wykonania poszczególnych prac ze wskazaniem nadających się do zastosowania wyrobów budowlanych jest jej niekompletność:
- niedostatecznie precyzyjne wskazanie systemu ociepleniowego (zestawu wyrobów) do zastosowania w danym budynku,
- nie podanie wymagań w odniesieniu do jakości podłoża, a w przypadku ocieplania budynków istniejących - oceny jego stanu i zaleceń wykonania ewentualnych prac naprawczych,
- nie podanie zaleceń dotyczących sposobu zabezpieczenia materiałów przed wpływem środowiska (temperatury, nasłonecznienia, wiatru, opadów atmosferycznych) w trakcie wykonywania ocieplenia, szczególnie izolacji cieplnej,
- nie określenie miejsc ewentualnych przerw technologicznych w trakcie wykonywania wyprawy tynkarskiej i warstwy zbrojonej ocieplenia,
- nie określenie rodzaju, liczby i rozmieszczenia łączników mechanicznych oraz sposobu klejenia izolacji do podłoża,
- nie zamieszczenie rysunków technicznych detali połączeń warstwy ocieplenia z ościeżnicami okien i drzwi, parapetami, ze wskazaniem sposobu zapewnienia wymaganej szczelności połączeń na przenikanie powietrza i wody opadowej,
- nie zamieszczenie rysunków technicznych detali określających sposób wykonania zewnętrznych krawędzi warstwy ocieplenia: przy cokole, górnej krawędzi izolacji cieplnej - połączenie z obróbkami blacharskimi ścianek attykowych, gzymsem, ewentualnych bocznych krawędzi, jeśli ocieplenie nie obejmuje całej powierzchni obudowy,
- nie określenie sposobu wykonania dylatacji, montażu szyldów, bilbordów, anten (najlepiej za pomocą specjalnych łączników mechanicznych z izolacją cieplną),
- nie dobranie rodzaju wyprawy tynkarskiej, faktury, koloru do warunków środowiskowych,
- nie zaprojektowanie tam gdzie jest to konieczne dodatkowych zabezpieczeń warstwy ocieplającej w pasie najniższej kondygnacji, np. zalecenie zastosowania wyrobów dostosowanych do większego obciążenia i zawilgocenia, dodatkowego zbrojenia, ewentualnego pokrycia środkiem typu „anty-graffiti”,
- nie podanie zaleceń eksploatacyjnych, dotyczących konserwacji warstwy ocieplającej.
II. Wykonawstwo
W wykonaniu ocieplenia omawianą metodą stwierdza się czasami następujące nieprawidłowości:
1. Zastosowanie systemów ocieplania na niewłaściwie przygotowanym podłożu do zamocowania izolacji cieplnej, które stanowi zewnętrzna powierzchnia obudowy wraz z warstwą przypowierzchniową, a w przypadku mocowania łącznikami mechanicznymi, także warstwa ściany o wymaganej głębokości zakotwienia. Podłoże powinno spełniać następujące warunki:
- być odpowiednio nośne - o wytrzymałości na odrywanie nie mniejszej niż 0,08 MPa, (określonej metodą „pull off” lub za pomocą testu odrywania próbnie zamontowanej płyty izolacji cieplnej), oczyszczone z pyłu, nie trzymających się podłoża powłok malarskich lub cienkowarstwowych wypraw tynkarskich oraz zagruntowane - kiedy jest to konieczne;
- być odpowiednio płaskie - dopuszcza się odchylenia od płaszczyzny od + 2 mm do - 4 mm, ewentualne lokalne nierówności powinny być usunięte przez zeszlifowanie oraz wykonanie szpachlowania lub warstwy wyrównawczej;
- być odpowiednio czyste - wszelkie zatłuszczenia, wykwity, mleczko cementowe, resztki szalunkowych środków antyadhezyjnych i inne zabrudzenia, pył, zanieczyszczenia biologiczne oraz znajdujące się w podłożu materiały, które mogą zmniejszyć przyczepność lub wejść w reakcję chemiczną z materiałami systemu ocieplenia, powinny być oczyszczone mechanicznie lub zmyte pod dopuszczalnym ciśnieniem wodą (z ewentualnym zastosowaniem odpowiednich środków chemicznych);
- być odpowiednio mało wilgotne - wyschnięte po ww. oczyszczaniu, wolne od ewentualnego podciągania kapilarnego lub nadmiernego zawilgocenia budowlanego.
2. Wykonanie warstwy ocieplenia w czasie niesprzyjających warunków pogodowych - przyjmuje się, że prace ociepleniowe powinny być prowadzone w czasie:
- niewystępowania opadów atmosferycznych,
- kiedy nie jest spodziewany spadek temperatury poniżej 0ºC w ciągu doby,
- w zakresie temperatury powietrza od 5ºC do 25ºC,
- przy osłonięciu ocieplenia przed działaniem słońca i wiatru. Przerwy technologiczne powinny być zaplanowane, w trakcie ich trwania należy zadbać o zabezpieczenie ocieplenia przed wymienionymi wpływami środowiskowymi.
3. Niewłaściwe wykończanie krawędzi warstwy ocieplającej - krawędzie: dolna i ewentualne boczne, w przypadku gdy warstwa izolacji cieplnej nie występuje na całej powierzchni obudowy (np. w przypadku ocieplenia tylko ścian szczytowych) powinny być zabezpieczone odpowiednimi kształtownikami lub zbrojoną wyprawą tynkarską. Górna krawędź warstwy ocieplającej powinna być odpowiednio osłonięta gzymsem, okapem lub w przypadku ścianki attykowej obróbką blacharską. Połączenie górnej krawędzi izolacji cieplnej z obróbką powinno być elastyczne i wodoszczelne, dzięki zastosowaniu odpowiedniego materiału lub taśmy uszczelniającej.
4. Niewłaściwe wykonanie połączeń ocieplenia z ościeżnicami okien i drzwi, które powinno być: elastyczne, wodoszczelne i odpowiednio szczelne na przenikanie powietrza. Konieczne jest stosowanie taśm, materiałów uszczelniających lub specjalne kształtowników systemowych. Przy niewłaściwym wykonaniu np. połączenia w podokienniku, staje się możliwe intensywne wentylowanie powietrzem zewnętrznym przestrzeni pod parapetem zewnętrznym i pod progiem okna, przez co znacząco wzrasta podatność na powierzchniową kondensację pary wodnej po stronie wewnętrznej obudowy.
5. Nieprawidłowe przyklejanie płyt styropianowych - ponieważ podłoże zazwyczaj nie jest wystarczająco równe by zastosować równomierne nałożenie zaprawy pacą zębatą, płyty izolacji cieplnej powinny być mocowane przez nałożenie masy klejącej wzdłuż krawędzi płyty na szerokości co najmniej 3 cm, a na pozostałej powierzchni plackami, tak aby łącznie masa klejąca pokrywała ponad 40 % powierzchni. Niedostateczne przyklejenie płyt może być przyczyną oderwania ocieplenia od ściany. Płyty powinny być układane mijankowo tak aby nie występowały spoiny krzyżowe. Płyty z wełny mineralnej powinny na całej powierzchni mieć warstwę kleju i przylegać do podłoża.
6. Nie układanie płyt krawędziami na styk - szczeliny między płytami nie powinny być większe niż to wynika z dopuszczalnych tolerancji wymiarowych płyt. Ewentualne niemożliwe do uniknięcia większe szczeliny powinny być wypełnione klinowymi wycinkami z zastosowanej izolacji cieplnej (do wypełnienia szczelin nie należy używać zaprawy).
7. Niewłaściwe mocowanie łącznikami mechanicznymi - w przypadku zastosowania łączników mechanicznych należy zapewnić aby ich liczba, rozmieszczenie, rodzaj, głębokość zakotwienia były zgodne z ustaleniami podanymi w projekcie, wynikającymi z oceny: obciążenia warstwy ocieplenia w konkretnym budynku, rodzaju podłoża do którego mocowana jest ta warstwa oraz zastosowanego rodzaju izolacji cieplnej. Brak wymaganego mocowania łącznikami lub mocowanie niewłaściwe polegające np. na przypadkowym rozmieszczeniu łączników, zbyt małym ich zakotwieniu w podłożu, użyciu niedopuszczonych do stosowania wyrobów może być przyczyną awaryjnej pracy warstwy ocieplenia w budynku.
8. Niewłaściwe wykonanie warstwy zbrojonej - siatka zbrojąca powinna być zakryta zaprawą, tak aby była całkowicie niewidoczna na powierzchni warstwy zbrojonej. Należy układać ją z zakładami nie mniejszymi niż 10 cm gwarantującymi ciągłość zbrojenia. Naroża otworów okien i drzwi powinny być dodatkowo zbrojone siatką ułożoną pod kątem 45 stopni, w celu zorientowania zbrojenia względem lokalnego układu naprężeń głównych. Podwójnego zbrojenia może wymagać ocieplenie w pasie najniższej kondygnacji nadziemnej, w celu zwiększenia jej odporności na przypadkowe uszkodzenia. Zastosowanie siatki niezgodnie z podanymi zasadami (np. układanie siatki zbrojącej na styk lub z zbyt małym zakładem) może być przyczyną pojawienia się widocznych uszkodzeń w postaci wielu rys w warstwie zbrojonej i wyprawie tynkarskiej.
9. Niewłaściwe mocowanie rynien, rur spustowych, szyldów, reklam przez warstwę ocieplenia, polegające na znaczącym naruszeniu warstwy izolacji cieplnej (mostki cieplne). Przez warstwę izolacji cieplnej powinny przechodzić jedynie łączniki mechaniczne tworzące niewielkie punktowe mostki cieplne (najlepiej łączniki z mniej przewodzącej ciepło stali nierdzewnej).
10. Niedopuszczalne jest stosowanie materiałów nie należących do danego systemu lub niestosowanie się do wytycznych wykonawczych producenta systemu BSO.
Wady w warstwie ocieplenia mogą się ujawnić np. w postaci odspojeń płyt (fot. 1) lub dużych rys w wyprawie tynkarskiej (fot. 2).
III. Użytkowanie
Często spotykaną nieprawidłowością jest brak przeglądów i konserwacji wyprawy zewnętrznej. Przyjmuje się, że trwałość wyprawy tynkarskiej powinna być nie mniejsza niż 5 lat. Po tym czasie mogą pojawić się widoczne rysy i odpryski. Możliwe są również niewielkie zmiany w kolorze. Szpachlowanie rys, uzupełnianie ubytków i naprawa uszkodzeń mechanicznych zabezpiecza warstwy ocieplenia przed dalszą degradacją.
IV. Uwagi dotyczące ocieplania ścian
Zdarza się, że zastrzeżenia może budzić także sama koncepcja ocieplenia obudowy. Zastosowanie systemu bezspoinowego we współcześnie wznoszonych budynkach lub istniejących poddawanych modernizacji umożliwia wykonanie na całej powierzchni obudowy ciągłej warstwy izolacji cieplnej o jednakowej grubości. Wyjątkiem są miejsca takie jak np. wspornikowe płyty balkonowe i ościeża otworów okiennych, w których musi być zastosowana izolacja cieplna o mniejszej grubości, zwykle nie większej niż 4 cm. Aby uzyskać większy opór cieplny takiej warstwy można zastosować materiał o nieco niższej wartości współczynnika przewodzenia ciepła. Spotyka się przypadki pozostawiania ww. miejsc bez ocieplenia (zwłaszcza górnej powierzchni płyt balkonowych), co prowadzi do znacznych lokalnych strat ciepła i obniżenia temperatury wewnętrznej powierzchni obudowy, a przez to zwiększenia ryzyka występowania powierzchniowej kondensacji pary wodnej i rozwoju zagrzybienia.
Ze względu na konieczność zastosowania odpowiedniego progu drzwi balkonowych ocieplanie górnej powierzchni płyty balkonowej może być w praktyce dosyć kłopotliwe. Alternatywą jest stosowanie w nowych budynkach połączenia płyty balkonowej ze stropową za pomocą łączników zbrojenia z izolacją cieplną.
Wyrób ten służy do wykonywania konstrukcyjnych połączeń elementów żelbetowych (lub metalowych): płyt, ścian lub belek, w których:
- łączone elementy żelbetowe są rozdzielone izolacją cieplną ze styropianu lub wełny mineralnej,
- przez izolację cieplną przechodzą pręty zbrojenia (lub łączniki mechaniczne) wykonane ze stali nierdzewnej lub „zwykłej” stali w tulejach ze stali nierdzewnej.
Podstawową korzyść z zastosowania tego rozwiązania stanowi możliwość poprowadzenia izolacji cieplnej „najkrótszą” drogą po powierzchni obudowy, co znacznie redukuje mostek cieplny w tym miejscu, rys. 1.
W istniejących budynkach możliwe jest zastąpienie płyt wspornikowych balkonami dostawianymi opartymi na własnej konstrukcji (rozwiązanie często stosowane np. w Niemczech).
W istniejących budynkach stwierdza się również przypadki wykonywania ociepleń na części powierzchni ścian np.:
- stosowania ocieplenia ścian tylko do poziomu cokołu pomimo, że w przyziemiu znajdują się użytkowe pomieszczenia (fot. 3),
- stosowania ocieplenia na niewielkich częściach ścian np. tylko cokołu (fot. 4) lub tylko na niektórych kondygnacjach (fot. 5).
Wzdłuż krawędzi takiego fragmentarycznego ocieplenia występują mostki cieplne zmniejszające lokalnie efektywność ocieplenia. Często ocieplanie etapami wynika z możliwości finansowych funduszu remontowego danej nieruchomości. Warto pamiętać, że przedsięwzięcia remontowe odpowiednio poprawiające charakterystykę energetyczną budynku mogą liczyć na pomoc finansowaną ze środków publicznych.
---------------------------------------
Błędy ocieplania ścian metodą lekką mokrą
Ocieplanie ścian przy wykorzystaniu systemów BSO jest obecnie jedną z częściej stosowanych technik budowlanych zarówno w współcześnie wznoszonych budynkach, jak i istniejących, podawanych modernizacji.
Systemy ocieplania bezspoinowego są stosowane w kraju od wielu lat, cieszą się opinią sprawdzonego i skutecznego rozwiązania technicznego, a na rynku działa wielu doświadczonych wykonawców.
Metoda lekka mokra ocieplania ścian budynku polega na wykonaniu zewnętrznej warstwy przegrody składającej się kolejno z:
- płyt izolacji cieplnej przymocowanych do podłoża przy użyciu masy (zaprawy) klejącej i dodatkowo łączników mechanicznych, z elementami uzupełniającymi np. kształtownikami krawędziowymi,
- warstwy zbrojonej, z masy (zaprawy) klejącej z wtopioną siatką zbrojącą,
- wyprawy tynkarskiej na warstwie zbrojonej, wykonanej z zaprawy mineralnej lub masy: polimerowej lub krzemianowej (silikatowej) lub silikonowej.
Używa się również innych nazw tego sposobu ocieplania przegród takich jak:
- bezspoinowy system ocieplania (BSO), wg instrukcji nr 334 Instytutu Techniki Budowlanej z 2002 r.,
- złożony system izolacji cieplnej z wyprawami tynkarskimi lub zewnętrzny zespolony system ocieplania (ETICS) wg określeń używanych w tłumaczeniach dokumentów europejskich (wytycznych do europejskich aprobat technicznych i norm).
W przypadku modernizacji budynków z masywnymi ścianami o ustabilizowanej wilgotności (z jakimi mamy najczęściej do czynienia w praktyce) zastosowanie zewnętrznej warstwy izolacji cieplnej zawsze powoduje polepszenie ich stanu cieplnego i wilgotnościowego, a także zmniejsza ryzyko wgłębnej oraz powierzchniowej kondensacji pary wodnej. Inne zjawiska takie jak: wysychanie przegród z zawilgocenia powstałego w czasie "mokrych" prac budowlanych, okresowa wgłębna kondensacja pary wodnej, odpływ pary wodnej z wnętrza budynku przez przegrody zewnętrzne, nazywane "oddychaniem ścian", w wymienionym rodzaju przegród budowlanych z dodatkową izolacją cieplną na ogół nie wiążą się z występowaniem wad.
Trwałość omawianych systemów ociepleniowych ocenia się na co najmniej 30 lat, przy założeniu, ze prowadzone są okresowe konserwacje wyprawy tynkarskiej. Przy prawidłowym wykonaniu i przyjęciu dobrych rozwiązań technicznych systemu BSO w węzłach konstrukcyjnych, umożliwia on uzyskanie znacznej izolacyjności cieplnej ścian.
Niestety czasami ujawniają się wady w warstwie ocieplenia, których przyczyny mogą leżeć w nieprawidłowościach:
- na etapie projektowania,
- wykonawstwa prac ociepleniowych,
- użytkowania budynku.
Źródło: dr inż. Robert Geryło, ITB, Centrum Szkoleniowe Swisspor
Wybór systemu ogrzewania do pomieszczeń mieszkalnych to spore wyzwanie. Oto kilka wskazówek, na które warto zwrócić uwagę przy wyborze kotła gazowego.
Koszty ogrzewania
W dzisiejszych czasach coraz bardziej popularne stają się niezależne systemy ogrzewania domów i mieszkań. Bardzo istotnym argumentem przemawiającym za takim rozwiązaniem jest czynnik ekonomiczny. Posiadając urządzenie grzewcze, np. zaawansowany technologicznie kocioł kondensacyjny, użytkownik może samodzielnie regulować w jaki sposób będzie ogrzewany jego dom. Nie jest konieczne, żeby podczas nieobecności domowników lub w nocy temperatura utrzymywała się na poziomie 220C. Dzięki elektronicznym regulatorom i termostatom, kocioł będzie się załączał, gdy temperatura w pomieszczeniu spadnie poniżej ustalonego wcześniej poziomu. Dzięki takiemu rozwiązaniu można w znaczący sposób obniżyć koszty ogrzewania.
Aranżacja pomieszczenia
Bardzo istotnym elementem, szczególnie w niewielkich mieszkaniach, jest aranżacja wnętrza i ergonomiczne wykorzystanie przestrzeni. Niewielkie rozmiary kotła oraz zamknięta komora spalania to cechy, które pozwalają na dużo większą swobodę przy wyborze miejsca montażu. Nowoczesne kotły gazowe, dzięki odpowiednim rozwiązaniom konstrukcyjnym, mogą być umieszczane w kuchni, garażu lub łazience - w ten sposób unika się kosztów związanych z przygotowywaniem odrębnego pomieszczenia na kotłownię. Dobrym przykładem jest dwufunkcyjny kocioł gazowy VITOPEND 100 AH1B. Oprócz możliwości powieszenia, model AH1B jest przystosowany również do montażu we wnęce ściennej, dzięki czemu i tak już kompaktowa bryła urządzenia może całkowicie zniknąć z widoku - przez co optycznie powiększy się pomieszczenie.
Ogrzewanie wody użytkowej
Wybierając kocioł należy zwrócić szczególną uwagę czy dane rozwiązanie zapewni wymaganą ilość ciepłej wody użytkowej (c.w.u.) dla wszystkich domowników. Bardzo istotną wartością jest wydajność kotła. Ciepła woda użytkowa w kotłach dwufunkcyjnych ogrzewana jest w sposób przepływowy, ilość jej jest zwykle ograniczona do ok. 9 l/min. Przy jednoczesnym korzystaniu z dwóch źródeł ciepłej wody istnieje ryzyko, że jej temperatura może okazać się znacznie niższa od wymaganej. Z tego względu kotły dwufunkcyjne (obsługujące zarówno ogrzewanie, jak i ciepłą wodę użytkową) znajdują zastosowanie głównie w mieszkaniach lub małych domach jednorodzinnych. Jeśli zapotrzebowanie na ciepłą wodę użytkową jest większe, zdecydowanie lepszym rozwiązaniem będą kotły jednofunkcyjne z osobnym podgrzewaczem pojemnościowym, np. 120 litrowym lub kotły dwufunkcyjne z wbudowanym zasobnikiem warstwowym, np. 50 litrowym (w ciągu 10 minut kocioł może dostarczyć 200 litrów ciepłej wody o temperaturze 450C).
Kocioł dla oszczędnych
Jeżeli jedną z głównych przesłanek, jakimi kierujemy się przy wyborze kotła jest oszczędność to na pewno warto się zastanowić nad kupnem kotła kondensacyjnego. Takie rozwiązanie, choć może droższe, zapewni zdecydowanie niższe koszty bieżące ogrzewania w porównaniu z konwencjonalnymi kotłami.
Warto również zwrócić uwagę na jakość materiałów z jakich wykonane są kotły. Przykładowo, zastosowana w kotłach z grupy VITODENS powierzchnia grzewcza InoX-Radial z wysokogatunkowej stali szlachetnej zwiększa wytrzymałość i odporność na korozję, umożliwiając wieloletnią eksploatację. Kotły kondensacyjne mogą pracować w nowych, jak i zmodernizowanych instalacjach ogrzewania podłogowego, jak i grzejnikowego - nawet tych zaprojektowanych na wysoką temperaturę wody grzewczej np. 700C.
Regulacja i sterowanie
Przy wyborze instalacji grzewczej warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki steruje się jej pracą. Regulacja powinna być prosta w obsłudze i sprzyjająca użytkownikowi.
Źródło: http://termodom.pl/buduj/ogrzewanie/wybor_systemu_ogrzewania
